fbpx

    Insulinooporność – co to jest?

    Ostatnia aktualizacja 3 miesiące temu
    Insulinooporność
    1000 700 Barbara Dąbrowska-Górska

    Insulinooporność dotyka aż 40% populacji polskiej, ale czym właściwie ona jest? Wyjaśniam prostym, ludzkim językiem mechanizm powstawania insulinoooporności.

    Glukoza i insulina – jak działają?

    Zanim wyjaśnię Ci, czym jest insulinooporność musimy na chwilę wrócić na lekcje biologii i przypomnieć sobie czym jest glukoza i insulina. Obiecuję, że tylko na chwilę 🙂

    Glukoza to cukier prosty pozyskiwany z jedzenia, który stanowi podstawowe źródło energii w organizmie. Gdy spożywasz posiłki zawierające w składzie węglowodany, to Twój układ pokarmowy trawi je i wchłania do krwi w postaci glukozy. Organizm ma także możliwość pozyskania glukozy z białek i tłuszczów. Po spożyciu posiłku stężenie glukozy we krwi rośnie (od składu posiłku zależy jak szybko, ale o tym opowiem Ci w dalszej części tego opracowania).

    W odpowiedzi na wzrost stężenia glukozy we krwi do pracy wkracza insulina, która jest hormonem produkowanym przez trzustkę. Zadaniem insuliny jest „upakowanie” glukozy z krwi do komórek Twojego ciała. W komórkach glukoza może zostać zużyta na bieżące potrzeby (np. na pracę mięśni w czasie treningu) lub zmagazynowana w postaci glikogenu (cukier zapasowy gromadzony głównie w mięśniach) lub tkanki tłuszczowej (w adipocytach). Żeby glukoza mogła dostać się do komórki insulina musi połączyć się z odpowiednim receptorem na powierzchni błony komórkowej.

    Przeczytaj także: Dieta w insulinooporności

    Co to jest insulinooporność?

    InsulinoOporność to objaw (nie choroba!), w którym Twoje komórki nie reagują odpowiednio na prawidłowe lub podwyższone stężenie insuliny. Insulina woła „hej, mam tu dla ciebie glukozę”, a Twoje komórki nic. W związku z tym trzustka zasuwa dalej i wydziela coraz więcej insuliny. Komórki nadal pozostają „głuche” na wołania hormonu. We krwi utrzymuje się wysokie stężenie glukozy, a to dla organizmu sygnał „wszystko ok, mamy energię”. Paradoks polega na tym, że ponieważ insulina nie może „upakować” glukozy do komórek, to Ty z tej energii nie możesz skorzystać. Efekt – ogromne zmęczenie.

    Utrzymujące wysokie stężenie glukozy we krwi jest dla Twojego ciała szkodliwe. To właśnie dlatego trzustka „dorzuca do pieca” coraz więcej insuliny ratując Cię w ten sposób przed cukrzycą typu 2. Dochodzi do hiperinsulinizmu, czyli zwiększonego stężenia insuliny we krwi.

    Coraz więcej insuliny, coraz więcej, aż w końcu próg wrażliwości komórek zostaje przekroczony (znacząco za późno), glukoza dostaje się do komórek, a jej stężenie we krwi gwałtownie maleje. Efekt? Ogromne zmęczenie, senność, problemy z koncentracją i nagły, silny głód. To hipoglikemia! Atak „dużego głoda” składnia Cię do tego, żeby zacząć rozglądać się za posiłkiem, który szybko odbuduje rezerwy energii, a najłatwiej dostępna energia pochodzi z…cukrów prostych. Tak, jest dokładnie tak, jak myślisz – masz ochotę na słodycze! Sięgasz po coś słodkiego i sytuacja się powtarza – wzrasta stężenie glukozy we krwi, a trzustka wraca do akcji.

    Przeczytaj także: Dlaczego masz insulinooporność? Przyczyny

    W tym samym czasie w Twoich komórkach jest pod dostatkiem energii, której nie jesteś w stanie zużyć na bieżące potrzeby. Dlatego Twoje ciało postanawia zmagazynować ją w adipocytach, czyli komórkach tkanki tłuszczowej. Twoja masa ciała zaczyna powoli rosnąć.

    Problem w tym, że hiperinsulinizm ostatecznie prowadzi do pogłębiania się oporności komórek na insulinę. Im więcej insuliny tym większy opór. Obciążona trzustka nie odpoczywa, bo cały czas wydziela insulinę w dużej ilości. Po latach takiej pracy dochodzi do zniszczenia komórek trzustki, która przestaje mieć zdolność do wydzielania potrzebnej ilości insuliny. Tak oto rozwija się cukrzyca typu 2. W zaawansowanym stadium cukrzyca typu 2 wymaga zewnętrznego podawania insuliny, bo trzustka nie może jej już dłużej wydzielać.

    Insulinooporność ebook Banner 1 - POZIOM na www

    Skutki insulinooporności

    Zawiało pesymizmem? No coż, tak to działa.

    Insulinooporność (IO) sprzyja rozwojowi:

    • otyłości (szczególnie tej typu brzusznego),
    • PCO (zespół policystycznych jajników),
    • cukrzycy typu II,
    • niealkoholowego stłuszczenie wątroby,
    • niektórych nowotworów,
    • nadciśnienia krwi,
    • zaburzeń poznawczych w tym choroby Alzheimera (coraz częściej nazywana jest cukrzycą typu 3),
    • chorób układu krążenia i udarów mózgu.

    Przeczytaj także: 25 objawów insulinooporności [INFOGRAFIKA]

    Na szczęście odpowiednio wcześnie wykryta insulinooorność daje dużą możliwość zatrzymania błędnego koła jej szkodliwego działania.

    Masz stwierdzoną insulinooporność? Jesteś w doborowym towarzystwie 10-30% zachodniej populacji. W Polsce problem może dotyczyć nawet 40% osób w wieku 35-79 lat. Sporo? Tak! Właśnie dlatego badania w kierunku insulinooporności powinny być stałym elementem badań profilaktycznych.

    Artykuł jest fragmentem poradnika, który wraz z dietą odpowiednią dla osób z insulinoopornością wkrótce trafi do sprzedaży w moim sklepie.

    Autor

    Barbara Dąbrowska-Górska

    Dietetyk z powołania, z wyższym wykształceniem żywieniowym! Praca z Pacjentami daje mi ogromną satysfakcję. Wiem, że mam swój udział w dłuższym i lepszym życiu moich podopiecznych! Na co dzień piszę także bloga eksperckiego. Stworzyłam Pozytywną Dietetykę, pomagam odzyskać zdrową relację z ciałem. Napisz do mnie na adres e-mailowy: kontakt@barbaradabrowska.pl. Chcesz skorzystać z mojej pomocy? Zamów indywidualną dietę online. Umów się na konsultację online. Kup gotowe jadłospisy.

    Wszystkie wpisy autora Barbara Dąbrowska-Górska
    2 komentarze
    • Ema Fit
      Odpowiedz

      W grupach o odchudzaniu to co druga osoba pisze, że ma IO… Ok, statystyczna szansa jest duża, ale trochę nie chce mi się wierzyć, że ludzie nagle zaczęli sie w tym kierunku badać masowo. Zdarzają się w Pani gabinecie osoby, które przychodza z samodzielnie ,,zdiagnozowaną” IO, albo raczej wymyśloną?

      • Barbara Dąbrowska-Górska
        Odpowiedz

        Moje doświadczenie może nie być obiektywne, bo pod moją opiekę trafiają osoby z dużo większą szansą na IO niż standardowo. Rzadko zdarzają się osoby, które twierdzą, że mają IO, a badania tego nie potwierdzają. Dużo częściej zdarzają się tacy, którzy nie wiedzą, że mają IO i w toku opieki się o tym dowiedzą, bo zrobimy badania, których nikt nigdy im nie zlecił. Z mojej strony tak to bardziej wygląda.

    Zostaw komentarz

    Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.